Grunn, ik geloof dat ik weer een beetje verliefd op je ben

Lief Grunn, 

Ik was even een tijdje onrustig. Op zoek naar iets anders. Ik wilde wonen in het mooie centrale Utrecht, het rauwe, hippe Rotterdam of misschien wel weer in Twente, terug naar vrienden en familie. 

En dus… moest ik even afstand van je nemen. Heb je misschien zelfs een beetje genegeerd. En ik vond je bijna een beetje irritant omdat je – hoe gemeen ik ook tegen je was – er altijd voor me was.

Ik klaagde over dat je te ver weg ligt van de rest van Nederland. Dat je niet hip genoeg bent, niet groot genoeg, niet spannend genoeg.

Sorry, Grunn. Sorry dat ik tegen anderen zei dat ik bij je was blijven ‘hangen’ na mijn studie. Alsof ik niks beters kon vinden en daarom maar genoegen met je nam. 

Maar weet je Grunn, ik ben inderdaad blijven hangen. Niet omdat ik niks beters kon vinden, maar omdat ik op de één of andere manier altijd weer naar je toe getrokken werd.

Ik ging zelfs een hele tijd vreemd met grotere steden als Londen, Málaga en Amsterdam, maar voelde me pas echt weer thuis als ik – na kilometers aan uitgestrekte weilanden – eindelijk weer een glimp van jou kon opvangen.

Je bent prachtig, Grunn. Fijn, rustig, kalm. Ik voel me altijd op m’n gemak bij je. Tegelijkertijd blijf je me nog elke dag verrassen, ook al ben ik al meer dan 14 jaar bij je. 

Lief Grunn, ik kan niet beloven dat ik voor altijd bij je blijf, maar je zult voor altijd een speciaal plekje in mijn hart hebben.

Dankjewel.

X A.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *